รอยยิ้ม

รอยยิ้มของคนนี่มันเป็นสิ่งที่น่าจดจำนะคะ

ความทรงจำส่วนใหญ่ที่ประทับอยู่ในใจมิรู้ลืม ภาพแรกที่นึกถึงก็จะเป็นภาพรอยยิ้มของผู้ร่วมเหตุการณ์เสมอ

ตัวเราไม่เห็นรอยยิ้มของเรา แต่รอยยิ้มของเราก็อาจจะคงอยู่ในความทรงจำของคนบางคนเช่นกัน

น่าแปลก เมื่อระลึกถึงเหตุการณ์ในความทรงจำ เหตุใดจึงกลับเป็นภาพรอยยิ้มของใครสักคนไปเสียทุกครั้ง แม้จะไม่ใช่คนเดิม รอยยิ้มเดิมก็ตาม

การมอบรอยยิ้มให้มันมีค่ายิ่งกว่าแก้วแหวนเงินทองจริง ๆ

...ยิ้มสยองก็มีแหละ

เฮ้อ วัยประถมนี่ถึงจะมีเรื่องแย่ ๆ มากมาย แต่เรื่องดี ๆ ก็มีมากเช่นกัน โดยเฉพาะการได้เห็นถึงสันดานที่แท้จริงของแต่ละคน

คนที่เห็นใจเราก็มีมาก แต่เขากลับอยู่กับเราได้ไม่นาน ก็ต้องมีเหตุให้พลัดพรากจากกันไปเสียทุกคน

ส่วนคนที่ชังกลับเดินไปมาให้เราเจ็บแค้นน้ำใจเล่นทุกวี่วัน

ชีวิตนี่ก็น่าแปลก

แต่ลงท้าย ทุกสิ่งย่อมมีจุดสิ้นสุด

สิ่งที่คงเหลืออยู่ในความทรงจำ ย่อมมีเพียงรอยยิ้มและน้ำตา

วันวานที่ข้ามผ่านกาลเวลามาเหล่านั้น หลอมรวมตัวเราให้กลายเป็นหนึ่งในวันนี้

วันนี้ ก็จะกลายเป็นวันวาน วันพรุ่งนี้ ก็จะกลายเป็นปัจจุบัน วันแล้ววันเล่า จนกระทั่งกลับลงสู่ผืนดิน

การโทษสิ่งอื่นโดยไม่ตระหนักว่าสิ่งเหล่านั้นมันมอบอะไรให้แก่เราบ้าง ถือเป็นความขาดทุน