[Wand of Fortune] รวมเรื่องสั้น ลากิ-ลูลู่

เหมือนเช่นเคย เป็นการรวบรวมตอนที่ดิฉันคิดว่าสนุก และแปลเก็บไว้ค่ะ หนนี้เป็นโมเมนต์น่ารัก ๆ ของลากิกับลูลู่ คู่ที่ชอบรองลงมาจากเอสต์ลูลู่ค่ะ ^_^

❀❁❀❁❀❁❀❁❀❁❀❁❀❁❀❁❀❁❀❁❀❁❀❁❀❁

ยูลิอุส : "เอ่อ.. ต่อไป ข่าวของลากิสินะ"

ลากิ : "อ๋า!? ฉัน!?"

ยูลิอุส : "จากนามปากกา คุณตัวตลกผู้แสนเร้าใจ 'ลากิคุงนี่ล่ะก็ กลางวันแสก ๆ แท้ ๆ เชียว กล้ากอดลูลู่จังเอาหน้าซุกลงไปในหน้าอกยิ้มระรื่นไม่พอยังเอาแก้มถู ๆ..."

ลากิ : "ไม่ได้ทำเฟ้ย! หยุดขุดคุ้ยอะไรพิลึก ๆ ได้แล้ว ฝีมือแกใช่มั้ยอัลวาโร!"

อัลวาโร : "อ๊ะ ความแตกซะแล้ว? แต่ฉันไม่ได้เขียนเรื่องโกหกลงไปเลยนะ? แค่เพิ่มอรรถรสนิด ๆ หน่อย ๆ..."

ลากิ : "นี่ไม่เรียกเพิ่มอรรถรสแล้วเฟ้ย! จงใจทำให้ชาวบ้านเข้าใจผิดชัด ๆ!!"

โนเอล : "ละ.. ลากิ ผมอุตส่าห์คิดว่าเธอ เอ่อ ถึงจะเป็นคนหัวรุนแรงไปบ้างแต่ก็มีความจริงจังในชีวิตกับเขา...."

ลากิ : "แกก็ไม่ต้องไปเชื่อมันเลย! ไอ้นั่นน่ะนะ ตอนที่ไปเขาหลังโรงเรียนกับลูลู่ ยายนั่นทำท่าจะล้มฉันเลย..."

ยูลิอุส : "อ๊ะ หรือว่าจะเป็น "ล้มเทพ" ในตำนาน!?"

ลากิ : "ล้มเทพบ้านป้าแกสิ! ก็บอกแล้วไง ว่าหลังรับยายนั่นก็แปลงร่างเป็นมังกรตัวเล็ก หิวจนขยับตัวไม่ไหวลูลู่เลยลากมาแค่นั้นเอง!"

ยูลิอุส : "อ้า จริงด้วย พอแปลงร่างก็จะหิวสุด ๆ ไปเลยนี่นะ"

อัลวาโร : "ทะลึ่งจริง ๆ เลยน้าลากิคุงนี่ล่ะก็ รู้ว่าร่างมังกรตัวเล็กจะกอดจะซุกลูลู่จังแค่ไหนก็ได้ คิดดูดี ๆ แล้วก็น่าแปลกนะว่ามั้ย จะแปลงร่างอะไรบ่อยขนาดนั้น จงใจล่ะซี่ ?"

ลากิ : "จะเป็นไปได้ไงเล่า! ยายลูลู่อยู่ไม่นิ่งเลยชนนั่นชนนี่เละเทะไปหมดโคตรลำบากเลยนะเฟ้ย!"

ยูลิอุส : "แต่ว่าลูลู่เนี่ยกลิ่นก็หอม ตัวก็นุ่มนิ่ม ได้กอดทีแล้วไม่อยากผละออกเลยเนอะ เพราะงั้นไม่เป็นไรหรอก! มันเป็นเรื่องช่วยไม่ได้นี่นา"

ลากิ : "นี่ก็ไม่ได้ช่วยอะไรตรูเล้ย!"

โนเอล : "เดี๋ยวนะยูลิอุส! พูดแบบนี้หรือว่าแกก็เคยกอดลูลู่ด้วยเรอะ!?"

ยูลิอุส : "เอ๊!? นั่นมัน... เอ๊ะ อะไรเหรอ เอ็ดการ์ มีรูปด้วยเหรอ ?"

อัลวาโร : "นี่มัน... ดูจากชุดแล้วน่าจะเป็นตอนที่ย้อนอดีตไปรึเปล่านะ"

ยูลิอุส : "จริงด้วยนะ ว่าแต่ ใครไปถ่ายตั้งแต่ตอนไหนเนี่ย รูปแบบนี้"

โนเอล : "ประ..ประเดี๋ยวก่อน! เรื่องพรรค์นั้นจะยังไงก็ช่าง! แกทำอะไรของแก!? เอาหน้าซุกลงไปบน!? คะ...คลื่น หนะ.. หน้าอกของลูลู่....!"

ลากิ : "นี่เอ็ง ระดับนี้มันไม่จบแค่ลวนลามแล้วนะเฟ้ย! ทำบ้าอะไรฟะเนี่ย!?"

ยูลิอุส : "จะ ใจเย็น ๆ นะทั้งสองคน ฉันไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ... เช้า ๆ ฉันไม่ไหว ลูลู่เลยมาปลุก แล้วก็เผลอละเมอไปกอดเอาน่ะ"

ลากิ : "'เผลอละเมอไปกอดเอาน่ะ' พ่อง! ทรามกว่าของฉันอีกไม่ใช่หรือไง!"

อัลวาโร : "ต๊าย~ สมกับเป็นยูลิอุสคุงจริง ๆ แล้ว ลืมความรู้สึกจากสัมผัสในตอนนั้นไม่ลงเหรอ ?"

ยูลิอุส : "อื้ม~ รู้สึกดีมาก ๆ อยากอยู่แบบนั้นตลอดไปเลยล่ะ~"

โนเอล&ลากิ : "เฮ้ย!"

อัลวาโร : "อะฮะ ๆ สมแล้ว ๆ ช่างกล้าซะไม่มีเหมือนเดิมเลยนะยูลิอุสคุงเนี่ย ทั้งสองคนก็หัดเรียนรู้ดูบ้างสิ"

โนเอล : "จะให้เรียนรู้อะไรกับไอ้การลวนลามไร้ซึ่งจิตสำนึกเช่นนี้ไม่ทราบ!"

ยูลิอุส : "เดี๋ยวสิ พูดแรงขนาดนั้นฉันก็ไม่เอานะ... เอาเป็นว่า ลูลู่ตัวนุ่มมากแถมกอดแล้วฟินสุด ๆ โอเคมั้ยลากิ ?"

ลากิ : "ไม่โอคงโอเคอะไรทั้งนั้นเฟ้ย! ว่าแต่ไม่เห็นเกี่ยวกับประวัติมืดเลยนี่หว่า!?"

❀❁❀❁❀❁❀❁❀❁❀❁❀❁❀❁❀❁❀❁❀❁❀❁❀❁

ลากิ : "โอ๊ะ ลูลู่ บ่นพึมพำอะไรอยู่คนเดียวน่ะ"

ลูลู่ : "? ลากิ! ไม่ได้เจอกันนานเลย!"

คนที่ถือไม้ค้ำยันอยู่นี้คือลากิ กระดูกขาหักเลยเพิ่งเข้าโรงพยาบาลเมื่อเร็ว ๆ นี้เอง ตอนนี้ก็มาตามนัดเรื่อย ๆ สบาย ๆ! 

ลากิ : "'ไม่ได้เจอกันนานเลย' อะไรเล่า ให้ตาย รักษาไม่หายเลยนะ ไอ้นิสัยชอบพูดคนเดียวไม่เลือกสถานที่เนี่ย"

ลูลู่ : "นะ นาน ๆ ทีเท่านั้นแหละ!"

ลากิ : "อ้อเหรอ? ตอนที่ฉันเพิ่งเข้าโรงบาลนี่เห็นประจำเลยนะ"

ลูลู่ : "นั่นมัน.... แค่บังเอิญเท่านั้นเอง! ลากิเองตอนเข้ามาใหม่ ๆ ก็เอาแต่กินไม่ยอมหยุดเลยไม่ใช่เหรอ"

ลากิ : "...! เรื่องของฉันไม่เกี่ยวสักหน่อย!"

ลูลู่ : "อย่างตอนอาบน้ำก็เหมือนกัน ฉันอุตส่าห์บอกว่าจะช่วย ก็เผ่นหนีทุกที เป็นคนไข้ที่ไม่ดีเลย!" 

ลากิ : "บ้าเอ๊ย! ก็ตอนนั้นเธอ....! ว่าแต่จะให้ช่วยเรื่องอาบน้ำได้ยังไงกันเล่ายายบ้านี่!"

ลูลู่ : "ใจร้าย! กระดูกหักมันไม่สะดวกนี่ ถ้าไม่ช่วยก็ลำบากแย่สิ!"

ลากิ : "เฮ้อ....... ช่างเหอะ ยังไงก็ช่างหุบปากได้แล้ว"

ลูลู่ : "ฮึ่ม"

ลากิ : "ให้ตาย โรงบาลนี้มีแต่พวกแปลก ๆ จริงวุ้ย เจ้ายูลิอุสก็เอาแต่ตื๊อจะชันสูตรคนไข้ไม่หยุด โนเอลก็เอาแต่วุ่นวายหัวหมุนอะไรก็ไม่รู้"

ลูลู่ : "ยูลิอุสกับโนเอลแค่พยายามเต็มที่แค่นั้นเอง ไม่เห็นแปลกตรงไหนเลย!"

ลากิ : "จ้าวแห่งความแปลกอย่างเธอไม่ต้องมาพูดเลย"

ลูลู่ : "โธ่! ลากิคนขี้แกล้ง!"

❀❁❀❁❀❁❀❁❀❁❀❁❀❁❀❁❀❁❀❁❀❁❀❁❀❁

ลูลู่ : "นี่ลากิ ถ้าสมมติว่าให้เลือกดูอดีตกับอนาคตได้ ลากิอยากจะดูอันไหน ?"

ลากิ : "จะอันไหนก็ไม่สนใจ"

ลูลู่ : "ตอบไม่คิดเลย!? ทำไมล่ะ ? ไม่ชอบเหรอ ?"

ลากิ : "ไม่ใช่เด็กสักหน่อย.... ไม่มานั่งตื่นเต้นกับเรื่องสมมติหรอกน่ะ"

ลูลู่ : "งั้นเหรอ....."

ลากิ : "........"

ลูลู่ : "........." (หน้าจ๋อย)

ลากิ : "...............อยากรู้ถึงขนาดนั้นเลย"

ลูลู่ : "! อื้มอื้ม อยากรู้ถึงขนาดนั้นแหละ!"

ลากิ "........ฉันอาจจะบอกว่า อยากรู้เรื่องตอนที่ตัวเองเกิดก็ได้มั้ง"

ลูลู่ : "ยะ อยากดูตอนคลอดงี้เหรอ ?"

ลากิ "โง่เรอะ! ไม่ใช่เฟ้ย! ไม่ใช่แบบนั้น...." 

ลูลู่ : ".....ลากิ ?" (ท่าทางคงจะงงจริง ๆ)

ลากิทำท่าเหมือนจะพูดอะไรสักอย่างแต่ก็เลือกคำพูดไม่ค่อยถูก ทำปากขมุบขมิบ

เป็นอะไรของเขานะ...? 

ลากิ : "......ฉันไม่เคยเล่าสินะว่าฉันไม่มีพ่อแม่"

ลูลู่ : "เอ๊ะ!? อะ อืม ไม่เคยได้ยินเลย...."

ลากิ : "ได้ยินว่าพ่อฉันเป็นมังกรแต่ตอนนี้หายตัวไป ส่วนแม่ตายหลังคลอดฉันน่ะ"

ลากิ : "เพราะงั้น... ถ้ามันดูได้จริง ก็อยากลองดูหน้าของพ่อแม่ตัวเองสักครั้งน่ะ"

ลูลู่ : (หน้าจ๋อย) "งั้นเหรอ.... .....ขอโทษนะจ๊ะ"

ลากิ : "จะขอโทษทำไม ฉันเป็นคนเล่าเอง เธอไม่เห็นต้องคิดมากสักหน่อย"

❀❁❀❁❀❁❀❁❀❁❀❁❀❁❀❁❀❁❀❁❀❁❀❁❀❁

ยูลิอุส : "อ้าว ลากิ ไม่จดสักนิดเลยเหรอ ทำไมล่ะ"

ลากิ : "อัลวาโรนั่งหน้าบังกระดานดำหมดไง โธ่เว้ย ดันทำหัวทรงพิเรนทร์ ๆ" 

อัลวาโร : "ใจร้ายจังเลยน้า ลากิคุง ฉันแค่ตั้งใจเรียนเองนา ถ้าจะบ่นว่าฉันตัวสูงเกินไปเลยไม่เห็น งั้นคาบหน้าก็มาให้เร็ว ๆ แล้วนั่งหน้าฉันเอาก็ได้นี่ ?"

ลากิ : "หนวกหู! พอแกเป็นคนพูดเรื่องทฤษฎีแล้วมันชวนหงุดหงิดไงไม่รู้เฟ้ย!"

ยูลิอุส : "อ๊ะ ถ้างั้นไปบอกอาจารย์ว่าคาบหน้าขอนั่งที่ตามความสูงได้ไหมดูน่าจะเวิร์กนะ"

ลากิ : "ไม่ต้องมาทำหน้า "คิดอะไรเจ๋ง ๆ ออกแล้ว" เลยนะ! ล้อกันเล่นรึไง!"

ยูลิอุส : "อุตส่าห์คิดว่ามันเจ๋งจริง ๆ แล้วนะ.... ลากิเตี้ยกว่าพวกเราก็เป็นเรื่องจริงนี่นา"

ลากิ : ".......!!"

อัลวาโร : "ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ยูลิอุสคุงสุดยอด เอ้า ลากิคุงเลิกวางท่าได้แล้วมั้ง ? เอสต์คุงยังนั่งหน้าเลย"

เอสต์ : "ผมแค่ไม่ชอบให้คนอย่างพวกคุณมานั่งข้างหน้าตัวเองเท่านั้นเองครับ ......เอาเถอะ นั่งหน้าแล้วเห็นกระดานดำชัดกว่านั่นก็เรื่องจริงครับ"  

อัลวาโร : "เห็นไหม เอสต์คุงยังพูดแบบนี้เลย"

ยูลิอุส : "แต่ถ้ายังไม่อยากบอกอาจารย์ มาสลับที่กับฉันไหม ? ถ้าฉันล่ะก็นั่งหลังลากิได้สบาย ๆ เลย"

อัลวาโร : "โถ ความหวังดีโนเจตนาร้ายนี่มันน่ากลัวจริง ๆ ลากิคุงโอเคอยู่ไหม ?" 

ลากิ : ".........ช่างหัวมัน ปล่อยตรูอยู่คนเดียวเหอะ!"

❀❁❀❁❀❁❀❁❀❁❀❁❀❁❀❁❀❁❀❁❀❁❀❁❀❁

ส่วนนี้เป็น 3 years after นะคะ ดังนั้นลากิจึงตัวโตขึ้นแล้ว ^_^

จากคำเสนอของลากิ พวกเราจึงมุ่งหน้ามาที่โรงเรียน

ลูลู่ : "เอ่อ รอตรงนี้แป๊บหนึ่งนะ เดี๋ยวฉันจะเข้าไปขออนุญาตให้ก่อน"

เนื่องจากลากิไม่ใช่นักเรียนของมิลส์เครียอีกต่อไปแล้ว จึงไม่สามารถเข้าโรงเรียนได้โดยพลการ

ขณะที่ฉันเดินเข้าประตูหนึ่งก้าวเพื่อจะไปรับใบอนุญาตจากอาจารย์นั้น---

ลากิ : "........ไม่ต้องแล้วมั้งนั่น"

ลูลู่ : "เอ๊ะ.....?"

เมื่อได้ยินคำพูดจากลากิที่ทำหน้าเหมือนกินของขม ๆ เข้าไป จึงเบนสายตากลับไปทางประตูโรงเรียน

ลูลู่ : "อาจารย์อีวาน! อาจารย์วาเนีย!"

และชั่วพริบตาที่ฉันวิ่งลงไปหาเหล่าอาจารย์ซึ่งใบหน้าฉาบไปด้วยรอยยิ้มละไมด้วยความลืมตัว----

อีวาน : "ไอ้เจ้า เด็กบ้าเอ๊ยยยยยยยย!!!" 

ลูลู่ : "!?" 

วาเนีย : "ลมอะไรหอบกลับมาถึงที่นี่จ๊ะ ต๊าย โตแต่ตัวจริง ๆ" 

ลากิ : "....... เฮ้ยลูลู่ เผ่นได้มั้ย"

ลูลู่ : "นะ น่าจะไม่ได้นะ....."

ไม่ว่าจะตัวใหญ่ขึ้นแค่ไหน ก็ยังคงสู้กับสีหน้าแสนดุดันของเหล่าอาจารย์ไม่ได้อยู่ดีสินะ

ระหว่างที่ผลักแผ่นหลังชุ่มเหงื่อเย็นของลากิไปพลาง ฉันก็ออกหน้ารับอาจารย์ให้แทนไปพลางราวกับเป็นเครื่องสังเวยของคนรักผู้แสนสำคัญอยู่นั่นเอง---

ลูลู่ : "......ลากิ โอเคไหม?"

ลากิ : "ไม่โอเคเลยสักนิด....."

ลูลู่ : "ระ เหรอ...."

ฉันยิ้มแห้ง ๆ ให้กับลากิที่ไร้เรี่ยวแรงจนไหล่ตก

ลากิ : "เนี่ย ใช่ว่าฉันจะไม่ได้กะอะไรไว้เลยนะ แต่นี่มันก็ไม่เกินเหตุไปหน่อยรึไง...."

ลูลู่ : "อะ อะฮะ ๆ ๆ...."

ก็ใช่ว่าจะไม่เข้าใจความรู้สึกลากิที่ถอนหายใจด้วยความเหนื่อยอ่อนอย่างสุด ๆ เลยหรอก.....

อย่างไรเสียตั้งแต่เข้ามาในโรงเรียน เจอใครต่อใครเขาก็ต่างต่อว่าลากิอย่างนั้นอย่างนี้ จิตใจของเขาคงย่ำแย่เหลือทน

..........การฟังเทศน์ครั้งแรกก็แน่นอน เป็นอาจารย์อีวานกับอาจารย์วาเนียนั่นเอง

อีวาน : "........"

วาเนีย : "........"

ลากิ : "อ่า...... คือ ขอโทษครับผมที่ไม่ได้ติดต่อมาเลย"

วาเนีย : "ต๊าย ลากิ ขอโทษผิดคนแล้วไม่ใช่หรือจ๊ะ ? ควรจะขอโทษแฟนผู้เป็นที่รักที่อุตส่าห์รอคอยคนใจจืดใจดำบางคนที่ไม่ยอมติดต่อมาแม้แต่กระดาษสักแผ่นมาตลอดสามปีเต็ม ๆ มากกว่าไม่ใช่หรือจ๊ะ ?"

ลากิ : "ไม่ครับ นั่นมันเอ่อ..... จะว่าไป ผมขอโทษยายนี่เรียบร้อยแล้ว---"

อีวาน : "-------น่าเศร้า! ช่างน่าเศร้าเสียเหลือเกินน้อ....."

ลากิ : "หา......?"

อีวาน : "ลากิ แม้ว่าจะเป็นเพียงเวลาสั้น ๆ แต่เจ้าก็เคยเป็นนักเรียนของมิลส์เครียอันทรงเกียรติแห่งนี้ นอกเหนือจากการวางตัวให้มันถูกกาลเทศะแล้ว ข้ายังจะสัมผัสถึงความจริงใจของเจ้าไม่ได้แม้สักเสี้ยวอีก!"

วาเนีย : "ครั้งนี้ดิฉันเห็นด้วยกับพี่โง่จริง ๆ ค่ะ ลากิ ไม่ใช่แค่ขอโทษแล้วจะจบกันไปนะจ๊ะ ?"

ลากิ : "........แล้วจะให้ตรูทำยังไงถึงจะยอมรับกันล่ะเนี่ย....."

อีวาน : "เจ้าพูดอะไรรึ ?"

วาเนีย : "นั่นสิคะ ได้ยินอะไรแว่ว ๆ"

ลากิ : "ไม่ได้พูดเฟ้ย....... มะ ไม่ได้พูดครับ ...เอาเป็นว่า ขอโทษจริง ๆ ครับผม! จะไม่ทำอีกเป็นครั้งที่สองแล้ว สัญญาด้วยว่าจะไม่ให้ยายนี่ต้องเสียใจอีก! เพราะฉะนั้น ยกโทษให้ผมเถอะครับ....!"

แม้จะได้ยินเสียงตะโกนอันสุดแสนขมขื่นของลากิแล้ว เหล่าอาจารย์ก็ยังคงไม่เปลี่ยนสีหน้าใด ๆ

หลังจากนั้นพวกเราก็ได้ถูกปล่อยออกมาจากห้องผู้อำนวยการ เดินต่อไปตามระเบียงพลางบ่นเล็กบ่นน้อยพลาง

คนต่อมาที่ปรากฏตัวขึ้นก็คือ โนเอล ตัวแทนนักเรียนผู้สมควรจะมีงานยุ่งตลอดเวลานั่นเอง

โนเอล : "อา อยู่ที่นี่เอง! ผมตามหาเธอตั้งนานเชียวนะลากิ---"

โนเอล : "......นี่ ตะ ตัวใหญ่จังเลยนะ อย่างกับหมีแน่ะ...."

ลากิ : "ใครหมีฟะ โนเอล นี่แก---"

โนเอล : "โอ๊ย เรื่องพรรค์นั้นจะยังไงก็ช่าง!"

ลากิ : "หา....?"

โนเอล : "ผมคิดอยู่ว่าถ้าเธอกลับมาเมื่อไรผมต้องพูดอะไรสักอย่างไม่งั้นมันทนไม่ได้! ลากิ เธอคิดอะไรอยู่กันแน่!? สามปี! ตั้งสามปีเชียวนะ......!? ไม่มีการติดต่ออะไรเลยสักนิดนี่มันหมายความว่ายังไง! ให้ตาย ลูลู่เป็นห่วงเธอมากมายขนาดไหน เคยพินิจพิจารณาบ้างมั้ย.....!?"

ลากิ : "ว้าก! โวยวายอะไรน่ารำคาญอยู่ได้! ทางนี้ก็มีเรื่องหลาย ๆ อย่างเหมือนกันน่า!" 

โนเอล : "โห? เรื่องที่ว่านั่นมันสำคัญ "ยิ่งกว่าเธอคนนี้" อีกงั้นรึ?"

ลากิ : "อึก.... นะ นั่นมันก็......"

โนเอล : "ว่ายังไงเล่า ลากิ ผมกำลังถามว่ามันเป็นเรื่องที่หนักหนาสาหัสยิ่งกว่าน้ำตาของลูลู่อีกใช่หรือเปล่า!"

ลากิ : "นะ นะ หนวกหูน่า! อีกอย่างนี่มันปัญหาของฉันกับลูลู่ไม่ใช่รึไง! คนนอกอย่างแกไม่ต้องมาแส่ให้มันมากนักเลย!"

โนเอล : "ไม่หนวกฮงหนวกหูอะไรทั้งน้านนนน! ที่สำคัญคนอย่างเธอนี่มันมักง่ายชอบทำอะไรชุ่ย ๆ มาตั้งแต่สามปีก่อนแล้ว....! ฟังให้ดี ถ้าหากว่าคิดถึงใจของเธอจริง ๆ แล้วล่ะก็---"

ลากิ : "อ๊าก! เรื่องอะไรจะมานั่งตามแกฟะ! ลูลู่ ไปได้แล้ว"

ลูลู่ : "เอ๊ะ? ละ ลากิ เอ่อ---"

โนเอล : "ประเดี๋ยวเถอะ ลากิ.....! ผมยังพูดไม่จบนะ......!"

ได้ยินเสียงของโนเอลแว่วตามหลังมา ทว่าลากิก็ไม่ได้ลดความเร็วลง ยังคงวิ่งต่อไป

ลากิ : "แฮ่ก แฮ่ก... โธ่เว้ย ถึงตรงนี้คงไม่เป็นไรแล้วมั้งเนี่ย ?"

ลูลู่ : "หวะ ไหวมั้ย ? ลากิ....."

ลากิ : "อะไรกันนักหนาก็ไม่รู้!"

ลากิ : "พวกอาจารย์ยังพอทำเนา แต่เจ้าโนเอลนี่ดิเห็นหน้าคนเขาแล้วยังจะ---"

??? : "แสดงว่าเขาคงมีเรื่องเก็บกดมากจริง ๆ สินะครับ โดยเฉพาะกับคนอย่างคุณ"

ลูลู่ : "เอ๊ะ...."

เอสต์ : "ไม่ได้เจอกันนานนะครับ ลากิ ไม่เห็นหน้าสักพัก ตัวโตขึ้นอย่างไร้ประโยชน์เสียจริง ๆ"

ลากิ : "นะ นี่แก----- เอสต์เรอะ!? ...........เฮ้ยเฮ้ยเฮ้ย"

ลากิ : "ตัวใหญ่แล้วนี่หว่า! เมื่อก่อนเห็นกระจิริดซะขนาดนั้น โตขึ้นตั้งเยอะเลยนี่!"

เอสต์ : ".........." (คิ้วกระตุก)

ลูลู่ : "ละ ลากิ ไม่ได้นะ! พูดแบบนั้นกับเอสต์ไม่ได้.......!"

ลากิ : "อ๋า ? ทำไมเล่า ?"

เอสต์ : "................. ลากิ ภายนอกคุณดูเปลี่ยนไปเยอะก็จริง แต่ดูเหมือนว่าภายในจะยังคงไม่เปลี่ยนเลยนะครับ" (น้ำเสียงแซะเลเวล 9999) 

ลากิ : "นะ......."

เอสต์ : "ถ้ามีคำโต้แย้งอะไรผมก็จะรับฟัง แต่ก่อนหน้านั้นผมคงต้องขอพูดให้สาแก่ใจก่อน"

เอสต์ : "เพราะความขี้เกียจยาวนานถึงสามปีของคุณ คิดว่ามีคนตั้งเท่าไรที่ต้องเสียสละเวลาอันมีค่าเพื่อมาช่วยปลอบคนคนนี้กันครับ"

ลูลู่ : "อะ เอสต์! คือว่านะ ตอนนี้อย่าเพิ่งพูด----"

เอสต์ : "คุณหุบปากไปเลยครับ"

ลูลู่ : "อุ......."

เอสต์ : "ที่สำคัญคุณช่างเป็นคนหยาบคายมาตั้งแต่เมื่อก่อนแล้ว ทำอะไรชอบใช้ความรุนแรงเป็นที่ตั้ง ไร้ซึ่งความละเอียดอ่อน ทั้งยังเห็นแก่กินเป็นที่หนึ่ง"

ลากิ : "ฮะ เฮ้ยเอสต์ แกนี่นะ!"

เอสต์ : "ทำไมครับ มีปัญหาเหรอครับ ถ้างั้นลองพูดดูเป็นไงครับ? ผมเองก็ไม่คิดจะนั่งฟังเงียบ ๆ หรอกนะ"

ลากิ : "~~~~~~ อย่าเอาแต่พ่นคำด่าไหลลื่นคล่องปรื๊ดแบบนั้นจะได้มั้ย!" 

เอสต์ : "นี่ผมอดทนมากแล้วนะครับ แล้ว ลูลู่ คุณก็ด้วย"

ลูลู่ : "เอ๊ะ ฉันเหรอ!?"

เอสต์ : "หวังว่าคุณคงจะระบายความเจ็บแค้นให้สาสมไปแล้วนะครับ ?"

ลูลู่ : "คะ ความเจ็บแค้นอะไรกัน-----"

เอสต์ : "คงไม่ใช่ว่าหลงระเริงไปกับความยินดีที่ได้หวนกลับมาเจอกันจนเผอเรอยกโทษให้เขาไปแล้วหรอกใช่ไหมครับ ?"

ลูลู่ : "อุ อะ..."

ลากิ : "นะ นี่ ไม่เห็นต้องพาลไปบ่นยายนี่เลยนี่นา"

เอสต์ : "เฮ้อ...... พวกคุณก็เป็นซะแบบนี้ ให้ตาย----"

เอสต์ : "ทั้งสองคนไปยืนเรียงกันตรงนั้นเลยครับ ผมจะสั่งสอนให้เข้าใจถึงแก่นแท้เองว่าอะไรคือหลักเหตุผลที่ถูกต้องบนโลกใบนี้---------!"

.........หลังจากนั้นท่านจอมมารผู้ยิ่งใหญ่ในห้องสมุดก็ได้เทศนาพวกเราที่ยืนตั้งแถวกันอย่างเข้มงวดเป็นเวลาพักหนึ่ง

ฮือออ แล้วทำไมฉันถึงโดนด้วยล่ะ.....

ลากิ : "โคตรเหนื่อย....... ไม่เอาไม่อยากเจอใครอีกแล้ว........"

ลูลู่ : "ฉันเองก็ชักเริ่มรู้สึกแล้วว่ามันทรมาน......"

พวกเราที่หนีออกมาได้อย่างทุลักทุเลต่างก็หมดเรี่ยวหมดแรงกันทั้งคู่

ลากิ : "นี่ ลูลู่ พักกันหน่อยเหอะ...."

ลูลู่ : "อะ อืม ที่ไหนดีล่ะ.... เอาเป็นที่ที่ไม่ค่อยมีคน---"

ยูลิอุส : ".......เอ๊ะ? อ้าว? หรือว่าลากิเหรอ!?"

ลากิ : "!?"

ลูลู่ : "!!"

ยูลิอุส : "อุหวา ไม่ได้เจอกันตั้งนานเลย แล้วก็รู้สึกว่าตัวใหญ่ขึ้นมาก ๆ เลยนะ ......ใช่ ๆ ฉันมีเรื่อง-----"

ลากิ : "โย่ไม่ได้เจอกันนานสบายดีไหมฉันสบายดีโทษทีที่ไม่ได้ติดต่อมาตั้งนานเอาเป็นว่าฉันผิดเองเพราะงั้นอย่าพูดอะไรมากไปกว่านี้เลย!!" (แร็ป)

ยูลิอุส : "เอ๊ะ อุ ฉะ ฉันไม่เข้าใจเลย"

ยูลิอุส : ".......แต่ว่า ดีใจนะที่ได้เจอกันอีก สงสัยมาตลอดเลยล่ะว่านายทำอะไรอยู่ ลูลู่ก็ด้วย ดีใจด้วยนะ รอลากิมาตลอดเลยนี่นา"

ลากิ : "......."

ลูลู่ : "........"

ยูลิอุส : "? มีอะไรเหรอ ? หน้าฉันมีอะไรติดอยู่หรือเปล่า ?" 

ลากิ : "มะ ไม่มีอะไร....."

ต่างกับเมื่อสักครู่ราวฟ้ากับเหว ไม่บ่นไม่ดุด่า ยูลิอุสเพียงแต่แสดงความยินดีจากใจจริง....

พวกเรากระซิบกระซาบกันด้วยความตกตะลึง

ลูลู่ : ".....โล่งอกไปทีนะ ลากิ ยูลิอุสคงไม่เป็นไร"

ลากิ : "สินะ เฮ้อ..... เกร็งอะไรไม่เข้าท่าเลยฉัน"

......ทันใดนั้น

พริบตาที่พวกเราลูบอกด้วยความโล่งใจ แววตาของยูลิอุสก็เปล่งประกายเจิดจ้า

ยูลิอุส : "จะว่าไปเพราะฉันได้ยินว่าลากิกลับมาก็เลยรีบลงมาจากหอคอยทมิฬเลยแล้วลากิเนี่ยเลือกที่จะใช้ชีวิตเป็นมนุษย์สินะ?" (แร็ป)

ลากิ : "เหวอ!?"

ยูลิอุส : "นั่นหมายความว่านายละทิ้งเจตนารมณ์ในการเป็นมังกรไปเพราะฉะนั้นตอนนี้ร่างกายของนายเป็นยังไงบ้างฉันล่ะสนใจมากๆเลยนี่ขอตรวจสอบดูสักนิดนึงได้มั้ย!?"

ลูลู่ : "ละ ลากิ....."

ลากิ : "เออ ถ้าโดนจับตัวไป หนึ่งวันก็คงไม่ปล่อยง่าย ๆ แน่....."

ลากิ : "ยูลิอุส ไว้คราวหน้านะเพื่อน!!"

ลูลู่ : "อะ อื้มอื้ม แล้วเจอกันนะจ๊ะ ยูลิอุส!"

ยูลิอุส : "อะ คอยเดี๋ยวสิ-----"

พวกเราจะไม่ทนให้ยูลิอุสผู้ไม่แคร์สื่อจับตัวไปได้เป็นอันขาด จึงวิ่งสุดแรงเกิดหนีไปทางทะเลสาบนั่นเอง

❀❁❀❁❀❁❀❁❀❁❀❁❀❁❀❁❀❁❀❁❀❁❀❁❀❁