幻

เวลาที่เราเจอวรรณกรรมเรื่องดี ๆ สักเรื่อง แล้วเราอ่านมันจนจบ ความรู้สึกโหวงก็จะเข้ามาแทนที่ความรู้สึกที่ได้เติมเต็มในระหว่างที่อ่าน

ไฉนชีวิตจึงไม่ได้สนุกเฉกเช่นที่เราได้อ่านเรื่องราวเหล่านั้นกันหนอ

จินตนาการของเหล่านักเขียน ช่างวิเศษมากเหลือเกิน

ทำไมเราจึงรักแวนด์กับเซวีน่าขนาดนั้น คำตอบมันก็อยู่ตรงนี้เอง

เราแค่อยากเป็นอิสระ

มนุษย์ทุกคนต้องการอิสระ ดังนั้นจึงมีวงการบันเทิง

ถึงแม้จะเป็นภาพมายา แต่ผู้คนก็ได้มีความสุข

ความสุขก็คือความสุข ไม่มีของแท้หรือของปลอม

ไม่ว่าอดีตจะขมขื่นสักเพียงไร เมื่อนึกย้อนกลับไปมันก็ยังคงเป็นภาพที่ชวนคิดถึง

ที่บอกว่าเกลียดชีวิตอดีตนักหนา แต่เมื่อมองดู มันก็ย่อมต้องมีสักภาพที่ประทับรอยยิ้มลงบนแผ่นฟิล์มหรือหน้าจอ

พระเจ้าปลอบขวัญบ่าวของพระองค์ด้วยการทำให้ตระหนักรู้ว่า แท้จริงปัจจุบันที่โหดร้าย ในท้ายที่สุดมันก็จะเป็นเพียงละครฉากหนึ่งที่ยังคงแล่นอยู่ในใจของเราในอนาคต

คิดอย่างมีทุกข์ ก็จะจมปลักอยู่กับอดีต โทษทุกสิ่งในปัจจุบัน และอนาคตเป็นเพียงหมอกควันมายาที่รางเลือน
คิดอย่างมีสุข ทั้งอดีตปัจจุบันอนาคตก็จะเป็นโคมระย้าที่สว่างไสว

โคมระย้ายังเป็นได้ ไหนเลยจะกล่าวถึงพระอาทิตย์ แม้แต่พระอาทิตย์ เราก็เป็นได้ หากใจของเรานั้นเป็นสุข

ชีวิตไม่ได้ขึ้นอยู่กับสิ่งใด นอกจากตนเองและพระเจ้า

พระเจ้านั้นย่อมรักและเมตตาเราเสมอ แต่ตัวเราเอง ตัวเองนั้นรักตัวเองเท่าที่ควรจะเป็นหรือยัง จึงได้เรียกร้องหาความสุขจากสิ่งอื่นที่นอกเหนือไปจากตนเองและพระเจ้า การลืมพระเจ้าก็เท่ากับลืมตนเองไป และการลืมตนเองก็เท่ากับการลืมพระเจ้า มันจะมีสิ่งใดที่น่าเศร้ามากไปกว่าไม่มีอะไรหลงเหลืออยู่ในจิตวิญญาณ

เพราะโลกใบนี้ เพราะสิ่งที่ฉายผ่านประสาทสัมผัสทั้งห้า นั้นคือละครฉากหนึ่งเพียงเท่านั้น